Donderdag 27 juli: Muren en treinen

York's stadsmuren

Na een iets minder slechte nacht en een betrekkelijk kalme start trekken we andermaal York in. Er is nog genoeg te zien! Dit keer bestormen we de muren in plaats van de poort. Er is heel wat begaanbare stadsmuur in York: men heeft zich succesvol verzet tegen de sloop die de meeste Europese steden in de twintigste eeuw of al daarvóór heeft getroffen. Wel mag je je afvragen hoe origineel het nou precies is wat we zien, want kennelijk is het muurpad al in de negentiende eeuw aangelegd ten behoeve van de flanerende burgerij. Maar ja, die vraag kan je in feite bij elk bouwwerk stellen dat meer dan een eeuw oud is, zo mogen we inmiddels wel constateren.

De Minster vanaf de muur

Met wat trappetjes op en trappetjes af bij de verschillende bars lopen we al betrekkelijk snel achter de Minster om en begeven we ons aan de muurloze noordkant van de stad een tijdje onder het andere voetvolk. Opnieuw werpen we een blik op de rij bij Bettys en zoeken we vervolgens snel een ander bakkertje. Daar scoren we scones, die we even later genoeglijk verorberen op een bankje in het zonnetje bij de abdijruïne in de Museum Gardens. Behalve een potje jam en een kuipje clotted cream hebben we er dit keer ook nog twee schijfjes zoute boter per persoon bij gekregen, maar het idee dat je die er ook nog op zou smeren lijkt ons iets teveel van het goede. Ook zo hebben we een voldoende omvangrijke lunch genoten (cijfer: 9).

St. Mary's Abbey, Museum Gardens

We slaan het museum zelf over en lopen vanuit de Museum Gardens via de Dame Judi Dench Walk over de spoorbrug (een stukje voetpad dat er tien jaar geleden nog niet was) naar het spoorwegmuseum, dat we op mijn aandringen en ondanks Margrieta's twijfel op de lijst hebben gezet. Helaas valt dit tegen en blijkt in feite de twijfel gegrond: er is momenteel niet meer te zien dan een heleboel hele grote treinen, al is het dan wel - en dat heeft dit voor op het kleine broertje in Utrecht - met een flinke historische waarde. Niet voor niets zijn we hier in de bakermat van de stoommachine en -locomotief. De reden dat er niet meer te zien valt is vooral omdag meer dan de helft van het museum tijdelijk gesloten is voor verbouwing. (Het helpt ook niet dat we op dit moment allebei behoorlijk moe zijn.)

Grote treinen

We hebben nog iets speciaals geboekt: de Flying Scotsman VR Experience. Dit blijkt een 10 minuten durende animatiefilm te zijn waar we via een headset in worden ondergedompeld. De inhoud is duidelijk voor kinderen bedoeld, en techisch is het niet op de laatste stand, maar toch leuk te ervaren wat er in principe mogelijk is (we vliegen door de stoomloc, er is zelfs een voor ons onzichtbare hittebron die het een paar graden warmer maakt op het moment dat wij een kooltje zijn).

Ik ben ben wel benieuwd wat er na de verbouwing te zien valt: zal men erin slagen de fascinatie van de grote locs te combineren met een modernere museale inrichting, of wordt het allemaal vooral verkinderlijkt, zoals bij het kleine broertje? Ik hoop natuurlijk het eerste; misschien moet ik er over een paar jaar nog maar een keer naar toe, al vrees ik dat ik Margrieta niet meer mee krijg.

Laatste stukje muur

Vanaf het spoorwegmuseum volgt er nog een stuk muur, waarmee we tegenover Clifford's Tower weer bij de Ouse uitkomen. Na even uitpuffen aan hetzelfde picknickbankje als gisteren lopen we via Walmgate terug naar huis.

Het laatste hoofdstuk van deze tweede en laatste York-dag is een etentje bij de dichtstbijzijnde Indiër. Niet erg sfeervol en tamelijk rumoerig, maar het eten is er prima. Weer thuisgekomen constateren we dat de Lewis van gisteren uitstekend aansloot bij ons beider Engeland-gevoel en draaien we er een complete episode door, voordat we moe maar voldaan ons bed opzoeken.