Zondag 23 juli: Le Tunnel

Le Tunnel

Het is zover! De zondag waarop we naar Engeland varen (rijden, om preciezer te zijn) is daar. Andermaal met de auto van pappie en mammie, naar zich laat aanzien voor de laatste keer dus we zullen er extra van genieten.

Om in Engeland te komen varen we via België en Frankrijk, om in Calais te Eurotunnel in te duiken. Weer eens wat anders. Quizvraag: vanaf wanneer was de Eurotunnel een feit?

Om half acht stappen we in de auto, die sluw twee nachten op het parkeerplaatsje achter Leonie's studentenhuis gebivakkeerd heeft. Diverse koffers, rugzakken en kratten gaan mee, wie een auto heeft heeft de ruimte. Regen doet ons uitgeleide, en vergezelt ons zo'n beetje heel Nederland door. De rit is lang en saai en vol molens. We hebben gemikt op tijdige aankomst voor de trein van 15:54, maar al snel blijkt dat we ons verrekend hebben en ettelijke uren te vroeg dreigen te arriveren. We bedenken een halte onderweg om de te verwachten wachttijd onder controle te houden: Duinkerke, ook wel bekend als Dunkerque of Dunkirk. Dit zeker ook indachtig de recente film, die uiteraard zelf de evacuatie van mei/juni 1940 gedenkt.

Het Duinkerkse strand, nu

Bij wijze van korte stop om de monotonie te breken is het geslaagd. Het strand, waar vandaan meer dan honderdduizend soldaten levend in Engeland aankwamen, ligt er uitgestrekt en verwaaid bij. Herdenkingskunst en plaquettes, geen andere zichtbare resten. Het museum, naar huidige maatstaven statisch en onpersoonlijk, is in het vermoedelijk oudste gebouw van de stad gevestigd: het bewaard gebleven Bastion 32. Nadat de stad in 1940 door de Duitsers kapotgeschoten was hebben de geallieerden dat in 1945 dunnetjes overgedaan: Duinkerke is pas eind mei 1945 bevrijd! Andermaal ontdekken we hoe weinig we eigenlijk van de tweede wereldoorlog weten. Quizvraag: wat was het incident van Mechelen?

Calais: op naar de trein..

Na nog altijd zeer tijdig bij het autotreinstation in Calais gearriveerd te zijn worden we tot onze verrassing in een cohort ingedeeld dat pas een half uur later vertrekt. Waarschijnlijk hadden we ons daar niets van aan hoeven trekken en hadden we gewoon meteen door kunnen rijden richting trein: geen mens die ons ticket van dichterbij dan 10 meter heeft geïnspecteerd. Weet alles maar eens achteraf! In ieder geval een les voor de terugweg.

... en erin!

Een autotrein is voor geen van ons beiden een nieuw concept: Margrieta heeft wel eens een autoslaaptrein naar zuid-Frankrijk genoten, waarin ze naast de auto ook een slaapcabine had, terwijl ik diverse malen het stukje Kantersteg-Goppenstein in Zwitserland heb afgelegd, in een trein die meer lijkt op een rijdende kooi waarin je je auto zet. De Eurotunnel zit er een beetje tussenin: meer dan de auto heb je niet tot je beschikking, maar je kunt er onderweg wel even uit om langs de andere auto's flanerend je benen te strekken. De treinrit duurt maar een half uurtje: het oprijdproces was aanzienlijk langer.

Eerste plaatje van Canterbury: een goed begin

De trein uit zijn we plotseling linksrijdend. Heel even wennen. Ver hoeven we niet, ons eerste onderkomen is in Canterbury, amper een half uur rijden. Een hotel was al geboekt en een parkeerplaats snel gevonden. Het hotel ligt prima, aan de hoofd-winkelstraat, toepasselijk High Street; maar de muren en buren zijn niet zo fijn, een klein kind huilt ons tegemoet. Na een klein ommetje waarbij we in ieder geval de kathedraal aanvast aanschouwen (en met enige spijt toch maar besluiten niet naar de Evensong te gaan; te onvoorbereid, moe en hongerig) zetten we ons op een terrasje neder van waaruit Margrieta al heel snel een nog veel leuker hotel aan de High Street heeft geregeld. Fluks is de deels al uitgepakte koffer weer ingepakt, 300 meter verplaatst en in een minstens 2x zo grote kamer opnieuw uitgepakt.

Na een ordentelijke eerste Engelse avondmaaltijd zijn we beiden te moe om ons al aan de Engelse tijd aan te passen en zijn we al snel met de noorderzon vertrokken.