Vrijdag 28 juli: Dracula en meer

De vensters van de vampier

Vandaag rijden we dan eindelijk door naar onze "hoofdbestemming": de Yorkshire Dales. Daar hebben we een huisje geboekt waar we zes dagen tot rust kunnen komen.

We hebben allebei wel behoefte aan die rust. De afgelopen vier dagen waren bepaald gevuld met activiteiten van het type bezichtiging. Dat was natuurlijk een bewuste keuze: ik wilde graag Margrieta deelachtig maken aan mijn goede herinneringen uit York, en het was een logische keus om de rit vanaf Folkstone naar het noorden te onderbreken in steden die ook iets te bieden hadden - lees: Canterbury en Cambridge. Toch vragen we ons nu af of het wel verstandig was om de vakantie op deze manier te beginnen: het voelt een beetje als de ene verplichting na de andere, al hebben we die dan ook vrijwillig op ons genomen en ook al zien we mooie, zelfs spectaculaire, dingen.

Castle Howard: architectureel monstum

Voordat het zover is hebben we nog een reisdag, en ook die bestaat uit meer dan alleen in de auto zitten. Van York naar Gunnerside, onze eindbestemming, maken we een flinke omweg via Castle Howard en Whitby. De weg is behoorlijk vol, inclusief vakantie- en vrachtverkeer: heel Engeland heeft het druk. We hoeven hier de snelwegen niet te vermijden, want die zijn er niet: hoogstens doet de weg even alsof door kortstondig vierbaans te worden. Net op zo'n stukje vierbaans geeft de tomtom een minuscuul afslagje aan, we kunnen er nog net inschieten, die zich vrijwel onmiddellijk ontpopt als landbouwweg. Die is dan weer helemaal niet druk, maar op een andere manier niet geschikt, want komt uit op een spoorwegovergang met hekken die we handmatig moeten "openen" door ze over het spoor te draaien. We worden middels borden gewaarschuwd dat alleen te doen na met de machinist gebeld te hebben. Dat klinkt niet naar een avontuur dat aan ons besteed is: we maken linksomkeert en komen uiteindelijk op de meer gebruikelijke route.

Plek genoeg

Castle Howard is gelegen op een grondgebied dat zo groot is dat je er een complete stad zou kunnen bouwen. De eerste keer dat ik er kwam, tijdens mijn York-sabbatical, op de fiets en volkomen onvoorbereid, zag ik het entreegebouw aan voor het kasteel en ben ik licht teleurgesteld teruggefietst. Het echte kasteel ligt een helling verderop, met een compleet park er omheen, inclusief een klein en een groot meer en een reeks follies in de vorm van tempels, een mausoleum en een brug die nergens naar toe gaat. Het kasteel zelf is zeventiende- en achttiende-eeuws, eigenlijk een architectonisch misbaksel want in twee stijlen gebouwd. Vooral bekend van een aantal televisieseries, met als bekendste Brideshead Revisited (begin jaren 80) en een episode van Bridgerton (dit decennium). We hebben ooit één aflevering gezien van een andere tv-serie die specifiek ging over het instandhouden van dit kolossale gebouw en stuk grond, in feite een onmogelijke en nooit eindigende opgave. Zo is er bijvoorbeeld nog altijd niet-herstelde schade van een brand uit 1940; en bij ons bezoek nu lazen we over een verfbeurt van alle raamkozijnen die een meerjarenproject van 50000 pond per jaar betekende.

Follies

Alle op- en aanmerkingen daargelaten is het een verbazend en fascinerend geheel, zeer de moeite waard om een uurtje rond te banjeren in het best aangename weer (zon en wolken wisselen elkaar af). We doen ons tegoed aan alweer een scone in de restauratie van het kasteel; eerst buiten op het gazon, maar al heel snel jagen wespen ons naar binnen en maken we het karwei daar af.

Silhouet van Whitby Abbey

Door naar Whitby Abbey, aan de oostkust. Een mooie rit, een stuk over de North York Moors, waar de hei in bloei staat. De abdij, hoog boven het eigenlijke havenstadje gelegen, is van veraf zichtbaar. Het is een verbluffend gezicht, en dat al vele honderden jaren. Zoals bekend liet Bram Stoker zich hier eind 19e eeuw inspireren tot zijn Dracula. Van een verbluffende ouderdom ook, al in de 7e eeuw stond hier een klooster, al waren het opnieuw de Normandiërs die op de ruïnes daarvan het veel grotere complex bouwden waarvan wij dan nu weer de ruïnes zien.

In volle glorie

Het stadje kan ons gestolen worden, we rijden meteen door naar de abdij. Genoeg plek op de officiële parkeerplaats; na een stukje lopen wapperen we met onze (elektronische) English Heritage-pas en zijn we in een mum van tijd binnen. Eén van de kaartverkopers laat ons een foto van gisteren zien, waarin nog net de abdijcontouren in de mist opdoemen. Hoe anders vandaag, de zon wordt nauwelijks nog afgewisseld door wolken, en het is prachtig helder.

The standard English Heritage treatment

In een gidsje dat ik las was sprake van de "standard English Heritage treatment", daarmee werd vast hetzelfde bedoeld als ik in een eerdere blogpost aanduidde met "sereen in een strak gazon". Wij vinden het prachtig. Verder moet een ruïne, voor maximale impact, een goede balans vinden tussen kapot en gaaf: meer dan lage, afgebrokkelde muurtjes, maar liever geen compleet dak. Mooie doorkijkjes zijn een pré, een halfvergane wenteltrap of abrupt in lucht eindigende gang maakt het af. Whitby Abbey scoort op alle punten goed! De ligging hoog boven zee, en de bijbehorende silhouetwerking, maken het tot een ervaring zonder weerga.

Mooi als het is, op een gegeven moment zijn de ogen en het hoofd vol en is het tijd om weer te vertrekken. We zetten nu definitief koers naar de Dales. Dit stuk weg is rustig tot zeer rustig, het is een genot hier te rijden. De enige rustpauze bestaat uit een bezoek aan de Tesco bij Richmond, waar we voldoende eten inslaan om ons door onze verwachte isolatie van de komende dagen te helpen. Van daar is het nog een half uur, over steeds smaller wordende wegen, tot we uiteindelijk op de bestemming uitkomen: een in de heuvels gelegen oud (half) woonhuis met grindpad en grasplaats. De verlangde rust lijkt hier wel gegarandeerd!

Joe House, Gunnerside

Het huis is van een aangenaam formaat. Nadat we de verwarming aan hebben gekregen en nog wat kruimels van de vloer hebben gezuigd doen we ons tegoed aan een ovenverwarmde pie, kijken een Lewis en leggen ons te ruste in het grote, stevige bed.