Dinsdag 8 augustus: Schluss

Dover Castle

Het programma van vandaag belooft een mooie afsluiting van de vakantie te worden, waarin we op elegante manier het begin spiegelen. Niet alleen slapen we in hetzelfde hotel, we palnnen ook in hetzelfde restaurant te eindigen, dit keer wèl na een evensong. Bovendien herbergt de voornaamste bestemming van vandaag, het kasteel van Dover, ook de commandobasis van waaruit de evacuatie uit Duinkerken gecoördineerd is, dus we zien ook de andere kant van de geschiedenis die we ruim twee weken geleden aldaar tot ons namen.

Wel besluiten we te vragen om een andere kamer. Ditmaal huilt er geen baby maar zoemt er een lift aan de andere kant van de muur. De wisseling blijkt gelukkig geen probleem te zijn, en na het ontbijt zijn we in een mum van tijd in Dover, en in nog een mum bij een "overflow parking" vanwaar we het kasteel binnenlopen - het kleine parkeerplaatsje op het kasteelterrein is voor niet-invaliden al vol. 

Kasteelmuren

Het blijkt dat we er beter aan hadden gedaan een uurtje eerder te arriveren. De bedoelde commandobasis, te weten de "secret wartime tunnels" die deel uitmaken van het complex, zijn alleen groepsgewijs toegankelijk, en er heeft zich een rij van 40 minuten gevormd. Nou ja, we hebben de hele dag. Na de tunnels zullen we het kasteel zelf aan een inspectie onderwerpen.

Helaas gaat het vanaf hier mis. Margrieta moet een toiletbezoek bekopen met een aanval van spit. Tegelijk gaat het regenen, opnieuw tegen de afspraken in. Het tweede is overkomenlijk, het eerste niet: Margrieta's rug wint het qua pijnlijkheid met gemak van mijn kuit, een verder bezoek is domweg niet mogelijk. Ik loop door de regen terug naar de auto, bedenk onderweg dat we dan eigenlijk beter kunnen proberen vandaag al terug te reizen naar Groningen in plaats van morgen, en krijg telefonisch bij Le Shuttle bevestigd dat we ons ticket inderdaad kunnen omboeken naar vanmiddag. Eerst maar even overleggen. Met een beroep op de medical emergency van mijn vrouw mag ik nu wel met de auto het kasteel binnen, alwaar ik Margrieta oppik. In de consternatie vergeet ik even dat ik links moet rijden, gelukkig heeft dat geen consequenties.

Bootterminal Dover-Calais, met een klein beetje witte klif

Het tweede, kleinere onderdeel van ons Dover-programme betreft het bezichtigen van de beroemde witte kliffen die de zeereiziger hier vanouds begroeten. Dat willen we niet meteen helemaal opgeven, dus we rijden naar het geëigende uitzichtspunt. Uitizhct heb je er. Frankrijk is verbazend dichtbij. Niet tot onze verrassing is het lastig de witheid van de kliffen van bovenaf te zien. Ons beider voortbeweging sluit bij voorbaat uit dat we trappen gaan afdalen. We houden het bij een kort oponthoud.

We besluiten inderdaad de thuistocht vandaag al te aanvaarden. Omboeken van de tunneltrein is zo gepiept, en ook voor het overige verloopt alles soepel: terug naar Canterbury, snelle lunch, onuitgepakte koffers uit de net betrokken nieuwe kamer, door naar Folkestone. Net als op de heenweg komen we op een latere trein uit dan we geboekt hebben. Lezend en bloggend wachten we tot we aan de beurt zijn, en lezend en bloggend brengen we de treinrit door.

Andermaal de trein in

Vanuit Calais is het één lange, buitengewoon natte rit naar Groningen. Ik heb eerder door België moeten rijden tijdens regen, en het asfalt is nog net zo belabberd als toen. Opspattende druppels verbloemen de eerste meter boven de grond geheel, hogerop is het zicht alleen maar slecht in plaats van afwezig. Goed opletten dus. We stoppen een paar keer om onszelf en de auto van brandstof te voorzien en Margrieta's rug van beweging. Precies op de grens met Nederland verandert het asfalt in zoab, kort daarna donkert het grijs naar schemering en nacht. Pas boven Utrecht wordt het eindelijk droog. Precies om middernacht zijn we thuis.

Een prachtige vakantie, niet zo rustgevend als we misschien in gedachten hadden, en jammer genoeg een dagje te vroeg voorbij!