 |
| Kapittelzaal York Minster |
We hebben drie nachten een appartementje in The Tannery (vermoedelijk ooit een looierij). Een strategische ligging, zo'n beetje midden tussen de universiteit en het centrum. Ik ben daar meermaals langs gefietst op weg van U naar C, hoewel niet echt vaak want de route langs de rivier was een stuk leuker. Het appartement is best aardig, al kraakt het aan alle kanten; het bed helaas smal, zacht en gekuild.
De strategische ligging betekent dat we vrijwel naast een van de oude stadspoorten zitten: Walmgate Bar. (York, where streets are gates and gates are bars.) Via Walmgate zijn we binnen het kwartier in hartje stad. De moeite waard om doorheen te slenteren. Shambles (dat is ook een straatnaam) mag dan wel niet model hebben gestaan voor Diagon Alley, maar geloofwaardig is het wel, dus niets staat de branding van veel daar aanwezige winkeltjes in de weg. En er zijn wel meer pittoreske straatjes, met vooral ook veel eet- en drinklokaaltjes, maar ook het soort kleine winkeltjes dat je met Engeland associeert. Het is er druk maar (net) niet tè, en de Japanners die we zien bewegen zich voort in groepen van niet meer dan gezinsgrootte. We zijn kennelijk ver genoeg van de voornaamste toeristenader van Engeland geraakt.
 |
| Potter-thematiek in Shambles |
We nemen de tijd voor de Minster, en beleven veel genoegen aan het naspeuren van de details die we in ons gidsje lezen. Na de kathedraal van Canterbury en King's College Chapel is het wel het derde hooggotische kerkgebouw dat we in drie dagen bezoeken, dus we zien veel gelijkenissen en de indrukken beginnen een beetje samen te vloeien. Langdurige bouwhistorie en veranderingen door de eeuwen heen, ja; bijzondere crypten en kappitelzalen, ja; het koor achter het scherm, ja; wonderbaarlijk mooie patronen in de dakgewelven, ja. De blik wordt telkens weer omhoog gevoerd.
De Minster heeft een beklimbare toren. Het Margrieta-shot moet weer achterwege blijven, niet alleen omdat het uitzicht andermaal (hoewel minder dan in bij de St. Mary's in Cambridge) wordt belemmerd door vast en zeker veilige maar buitengewoon onestetische rasterhekken, maar vooral ook omdat je lastig vanaf een kerktoren het interieur vast kunt leggen. Het uitzicht is desondanks de moeite van de klim waard, ook omdat ik de stad nog behoorlijk goed ken en er veel herkenningspunten zijn.
 |
| Up, up, up, zelfs bij de koorbanken |
Na nog in de crypte de lange en gevarieerde tijdlijn van stad en kerk tot ons te hebben genomen (vijftig jaar geleden stond de hele Minster op instorten!) verlaten we de kerk en gaan op zoek naar een lunchplekje. Bettys is een te bekende naam, de rij ervoor herinner ik me van tien jaar geleden en moet dus als permanent worden beschouwd. Gelukkig zijn er bakkertjes te over, en gewapend met brood en gebak zetten we ons een stukje verderop, bij Clifford's Tower, aan een picknicktafeltje, na tussendoor in de King's Arms, direct aan de Ouse, nog even geconstateerd te hebben dat de overstroming van 2015 alle voorgaande op de peilschaal versloeg: het water heeft daarbinnen meer dan manshoog gestaan.
Ik was nog nooit binnenin Clifford's Tower geweest, een bouwwerk op een merkwaardige kleine heuvel, ooit wachttoren van een kasteel waarvan verder geen restanten zijn. We tikken de toren nu af op het English Heritage-lidmaatschap. Hij is op aantrekkelijke manier toegankelijk gemaakt door in de verder lege en dakloze ruimte houten en metalen trappen, loopplanken en vlonders aan te brengen. Weer zien we over de stad uit, hoewel aanzienlijk minder uit de hoogte dan vanaf de Minster.
 |
| Clifford's Tower |
Vanaf hier leid ik Margrieta verder naar de campus van de universiteit waar ik ruim drie maanden gewoond heb. Een stukje over het wandelpad langs de Ouse, bruggetje over de Foss, en dan een eindje verderop de Millennium Bridge. We kunnen bij dag niet zien of de veranderende verlichting nog functioneel is. Een stukje over het kazerneterrein, dan Walmgate Stray: veel veranderd is er niet, hoogstens nieuw prikkeldraad op de afscheiding tussen pad en kazerne. Dan langs de wasserette naar mijn halfcirkelvormige woonblok. Tot mijn verrassing weet ik niet meer wat "mijn" trapportaal was.
 |
| Wentworth College, University of York |
Het was een aanzienlijk stukje lopen, we zijn blij als we van het universiteitsterrein terug zijn bij De Looierij en we voelen ons gerechtvaardigd om de auto te pakken om op en neer naar Morrison's te rijden voor een paar vergeten boodschappen en een opwarmmaaltijd. De avond brengen we door met lezen, bloggen en een oude Lewis-aflevering.
Dank voor met name de indrukken van York . Wij waren er een dag in 1963, ;ik herinner me niet dat de Minster toen zo bouwvallig was. Wel was er bij onze bezoeken van zo’n 25 jaar later veel meer uitgegraven en kon je onder de grond. We logeerden ook een keer op het universiteitsterrein buiten de stad. Wel goedkoop maar een eind weg. Enfin leuke blog , maar de rest mondeling. Nu middernacht en naast slapende Els.
BeantwoordenVerwijderenDe volgende blog is er ook maar nog niet gelezen.
Dit is Els. Ik doe het nu vanaf W’s telefoon!
BeantwoordenVerwijderenLeuk, York! Ik herinner me er niet echt veel van trouwens. In ‘89 met de groep waarmee we door de Dales naar Windermere fietsten, waren we erg geconcentreerd op het fietsen. Zo’n Dragon Alley-achtig straatje was ook toen, in die pre-Pottertijd, al aantrekkelijk. Een parkkeerplaatsje voor bezems was er zeker niet trouwens!!
Ik herinner me dat we met de hele groep de bus namen naar de stad en na de nodige rondleidingen ook weer samen teruggingen. Alleen ik wou nog wat in de stad rondlopen oa voor de leuke winkeltjes. Nam latere bus terug en reed p.o. de goede halte voorbij en was ineens bij het eindpunt van de is.,er zat weinig anders op dan te wachten op de bus terug en ik kwam dus enigszins schuldbewust “thuis”. Niemand had eigenlijk opgemerkt dat ik wel heel lang was uitgebleven; dat was prettig!